++[$w€€tc@n€]++'s profile°o.OO.o°×÷·.·´¯`·)»-swee...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 31 ...ก้อ...ดีค่ะ......ดีค่าาา...
มะวานมะด้ายอัพสเปซเรยง่ะนะ...
..ก้อช่วงนี้...งานเยอะมากมาย..
...ม่ายว่ากานเนอะ..^^
+++++++++++++++++++++++++++
..มะวาน...วันพุธ.. ..มะมีรายมากมาย..
แทบจาม่ายด้ายเรียนเรยง่า...
อืม...ตอนเทื่ยงเจอเจ๊โด้ย..
แต่...ก้อเช่นเคย...
..ฉานจาจำไว้ว่า..เรามะเคยรุจักกาน...
ตอนบ่าย....ที่โรงเรียนเค้าห้ายเลือกลงชุมนุม...
...ฉานก้อเรยเลือกชุมนุมที่มานด้ายเรียนน้อยที่สุด...
...คงม่ายพ้น..ชุมนุมบาส..อ่ะนะ ^O^
เลือกชุมนุมเส็ดตอนบ่ายสอง..
แระ...ว่างมักมาก...
ก๊ะเรยยยย...ปายหาคุนแม่...
แต่ว่าวันนี้..คุนแม่มีประชุมตอนบ่ายสองครึ่ง..
เรยด้ายอยุ่ด้วยกานปามานสามสิบนาที..
แร้ว..ฉานเก๊าะเดินปายส่งคุนแม่ที่ห้องประชุม..
ตอนที่กะลังเดินปายกะคุนแม่...
เจอกานกะเจ๊ด้วย..
..เจ๊ยิ้มห้าย...ยกมือไหว้คุนแม่...
แร้วก้อ..เอากระดาษมาตีไหล่ฉานเบาๆ..
พูดว่า...เปงงายบ้าง..สบายดีมั้ย...ม่ายเจอกานเรยนะ..
.......งง......ทามแบบนี้ทามมาย
ทั้งที่เมื่อก่อง...ก้อเจอกาน...
มะเหงทักทาย...มะเหงหยอก...มะเหงถาม
แร้ววันนี้...เปงอาราย....
ฉานมากะคุนแม่....ก้อเหงอยุ่....
จาทามแบบนี้....เพื่อ???!!!!!!!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนเย็น...เลิกเรียนเก๊าะปายปกครอง...
...มีตอนนึง....ฉานทามแฟ้มตก.. มีคนมาช่วยเก็บด้วย....
~~~~~อึ้ง~~~~~~
...เค้า... ผุชายที่ฉานเคยเสียน้ามตาห้าย...
ผุชาย..ที่ฉานหวั่นไหวทุกครั้ง...ที่คิดว่าตัวเอง...ทามด้ายแร้วว..
เห้ออออออ...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ส่วนวันนี้....ก้อม่ายมีรายมากมายค่าาา May 29 นานแร้วน้า..บนโต๊ะตัวหนึ่ง มีจิ๊กซอว์กระจัดกระจายอยู่เต็มเกลื่อนกลาด
ยังไม่มีชิ้นไหนถูกปะติดปะต่อกัน ที่มุมโต๊ะด้านหนึ่ง จิ๊กซอว์สองตัวนอนสงบนิ่งอยู่ใกล้ๆกัน ลวดลายของทั้งสองเป็นสีฟ้าอ่อนของท้องฟ้ายามเช้าเหมือนกัน คล้ายๆว่าจะเป็นจิกซอว์ที่อยู่ข้างกันในรูปที่สมบูรณ์ จิ๊กซอว์ทั้งสองตัวจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหากัน เริ่มหมุนตัวช้าๆ พยายามหามุมที่จะประสานกับอีกฝ่ายให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ใช้ส่วนเว้าของเรา ไปสอดรับกับส่วนโค้งของเขา หาส่วนเว้าแหว่งของเขา มารับส่วนป้านเทอะทะของเรา..... ทั้งคู่พยายามอยู่อย่างนั้น...... เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จิ๊กซอว์ทั้งสองพยายามอย่างมากที่จะต่อกันให้สนิท มุมแล้วมุมเล่าที่ลองปรับ เหลี่ยมแล้วเหลี่ยมเล่าที่พยายามประสาน ไม่มีครั้งไหนจะต่อกันได้อย่างสนิทไร้ช่องว่างส่วนเกินเลย สุดท้าย จิ๊กซอว์ตัวที่ใหญ่กว่าจึงยอมแพ้ เคลื่อนตัวจากไป จิ๊กซอว์ตัวเล็กกว่าร้องเรียกด้วยเสียงโศกเศร้า "เธอจะไปไหน ฉันทำผิดอะไรเหรอ เธอถึงต้องจากฉันไป ฉันไม่ดีตรงไหน ทำไม เธอต้องยอมแพ้แบบนี้ด้วย เธอไม่สงสารฉันเลยหรือ ไม่เสียดายวันเวลาที่เรา พยายามต่อประสานให้เป็นหนึ่งเดียวกันหรือ" จิ๊กซอว์ตัวใหญ่หันกลับมาด้วยสีหน้าปวดร้าว เอ่ยเสียงเรียบ "ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอทำผิด การที่เราต่อกันเป็นชิ้นเดียวไม่ได้ มันไม่ใช่ความผิด ของเธอ ไม่ใช่ความผิดของฉัน เพียงเพราะว่าเราไม่ได้เป็นจิกซอว์ที่ถูกออกแบบ มาให้อยู่ข้างกัน ก็เท่านั้น และฉันก็กำลังยอมรับมันด้วยความเจ็บปวด.... ฉันเสียใจที่ทำเธอบอบช้ำจากการที่เราพยายามดัดตัวเองให้ประสานกับอีกฝ่าย แต่ก็รู้ใช่ไหม ว่าฉันก็บอบช้ำไม่ต่างกับเธอเลย เวลาและความพยายามของเรามัน ไม่สูญเปล่าไปหรอก เพราะอย่างน้อย มันก็ทำให้เรารู้ว่าส่วนโค้งของเรามันโค้ง แค่ไหน ส่วนเว้าของเรามันลึกเท่าไหร่ และเราควรจะหาจิ๊กซอว์รูปร่างแบบไหน มาเติมเต็มช่องว่างที่เราขาดไป ร้องไห้อยู่ตรงนั้นเถิด และทิ้งความโศกเศร้าทั้ง หมดไว้ตรงนั้น เมื่อเธอแข็งแรงดีแล้ว เธอจงตามหาจิ๊กซอว์ตัวที่ถูกสร้างมาอยู่ ข้างๆเธออย่างแท้จริง ถึงวันนั้นเธอคงเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดในวันนี้" จิ๊กซอว์ตัวใหญ่จากไปแล้ว แต่เรื่องราวยังดำเนินต่อไป ร่องรอยบอบช้ำและเสียงร้องไห้ของตัวจิกซอว์มากมาย ยังคงแว่วมาจากทั่วทุกจุดบนโต๊ะ........ สุดท้ายแล้ว จิ๊กซอว์ของภาพชื่อความรักนี้จะถูกประกอบเป็นรูปที่สมบูรณ์สวยงามได้หรือไม่....ไม่มีใครรู้ และถึงตอนนี้ จิ๊กซอว์ตัวเล็กผู้น่าสงสารตัวนั้น จะเข้าใจสิ่งที่จิ๊กซอว์ตัวใหญ่พูดหรือยัง.....ไม่มีใครรู้ ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของจิ๊กซอว์ตัวใหญ่ทั้งหมดคือความจริงหรือเป็นเพียงข้อแก้ตัว....ยิ่งไม่มีใครรู้ ......เมื่อไหร่จะมีใครรู้...... ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
วันนี้...
เรื่อยๆค่าาาา...
คาบแรกเรียนชีวะ.. กะอาจานอัญ..
หุหุ...อาจานก้อยางตาหลกเช่นเคย...
อาจานถามถึงความรุเกี่ยวกะมอสี่หลายๆเรื่อง..
..แอบภูมิจายนิดๆ..ก๊ะฉานตอบด้ายอย่างมั่นจาย..
....แระมานถูกด้วยล่ะ....
คาบสอง...เรียนชีวะเหมือนกานค่า...
คาบสามเรียนอังกิด..
แระคาบสี่เรียนสังคม..วันนี้อาจานห้ายพรีเทส..
ว่ามีความรุอารายในหัวมั่ง..
อ้ายฉานก้อมั่วแหลกลาน..
...พักเที่ยง...มะด้ายปายกิงข้าวเรยง่า..
ตองทามงานภาษาไทยก่อง...ยางทามมะเส็ด
...ภาคบ่าย...
มะด้ายเรียนคาบนึง...เพาะตารางสอนของอาจานมานชนกาน..
คาบสุดท้ายเปงโฮมรูม...
อาจานที่ปรึกษาเข้ามาแป๊ปเดวก๊ะออกปาย...
พอเลิกเรียน..
..เรยแวะปายหาคุนแม่...ปายบอกว่า..
...วันนี้มีเรียนพิเสดค่าาา...
...ก้อนั่งคุยกะคุนแม่ปามาน..20 นาที..
..หอยด้าก้อมารับ...
..ปายเรียนพิเสด..วันนี้วันแรก...ยางวุ่นวายอยุ่มากมาย..
อาจานก๊ะเรยมะสอน..
บอกว่าจาชดเชยห้าย..วันพฤหัส..
..ก๊ะเรยกลับโรงเรียน..
สวนทางกะรถคุนพ่อ.คุนแม่ โด้ย..
เข้าปายโรงเรียนซักพัก...ก้อเหง..
บางคนกลับบ้าน...
เส้า....
เห้ออออออ.....เปงรายว้าาาา..
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
* สู้ๆ เจ็บแค่นี้ มะตายหรอกน่า...
May 28 เจ็บแปลกๆ เนอะ........
จาห้าเดือนแร้วมั้ง กะกานใช้ชีวิดแบบนี้..
เมื่อไหร่จาชินซักทีก้ม่ายรุเนอะ...
...ทั้งๆที่...มีคนที่ร๊ากแระหวังดีกะฉาน...ตั้งมากตั้งมาย..
ทามมาย...มานยางม่ายลืม..ก้อม่ายรุ...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
...ก้อยางเปง..ฉานคนเดิม....
วันนี้ฝนตกแต่เช้าเรยยยย...
มะด้ายเข้าแถวน่าเสาธงโด้ย...น่าเส้า..อดกิงเด็กอีกแระ
....ปายถึงโรงเรียนเก๊าะแวะสหกรณ์..
ออกจากสหกรณ์...ด้ายเจอกะคุนแม่...เรย หวัดดีค่ะ
ก้อเรยเดินคุยกานปาย...เออ...
คุนแม่เล่าห้ายฟังว่า....เมวพี่____โดนแฮค...
น่าเส้า...คุนแม่ยางบอกอีกว่า....
พี่____จาปายตีไอ้คนน้าน...โหดจิงๆเรยยย..บ้านหลังนี้นิ่
คุยกานมะนาน...ก้อเรยแยกย้าย..เพาะมานจาเข้าแถวแร้ว...
คาบแรกเรียน ฟิสิกส์....คาบสองก้อเช่นกาน...
อาจานห้ายจัดกลุ่มแระตั้งชื่อ...
กลุ่มฉานชื่อว่า..."ของแข็ง"
มีคำขวัญปาจำกลุ่มคือ...สนุกคิดกะชินคอร์ป ((มานเกี่ยวกานตงหนายว้าาา..))
คาบสามเรียนอังกิด...
คาบสี่เรียนคนิด...
แระ..พักเที่ยง...((ตอนเที่ยงก้อยางม่ายเจออาร์ตี้เรยยง่า))
ตอนเที่ยงขึ้นปายหาน้องรหัส...
น้องเปงผุชาย...ชื่อ ปื้ด..ก๊ะเรยเรียกมานว่า ..ปื้สสสสส...
ตอนบ่ายมะมีรายมากมาย...
แระเลิกเรียน..
น่าเส้า...วันนี้มะเจออาร์ตี้เรยยยยง่า
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
*งานเยอะโคดๆๆๆๆๆๆๆ..
*จาม่ายดองงาน...เจงๆๆๆ
*พยายามอยุ่น้า..จาเข้มแข็งห้ายด้าย...
*เจ็บแค่นี้...มะตายหรอกเนอะ..
*สู้ต่อปาย....ทาเคชิ!!!
May 27 ..ขี้เกียดว้อย!!!..........
วันนี้วันอาทิดนี่หว่าาาา...^o^...
ตื่นสายตามเคยดิ..ก้อวันหยุดง่ะ..จาถ่างตาตื่นแต่เช้าทามมาย..-*-
..ลุกจากที่นอน..นั่งซึมอยุ่นานมักมาก..มานงงๆ..
กะลางคิดว่า..ฉานจาทามอารายก่องดี...
เก๊าะเรย..เอากานบ้านคนิดขึ้นมาทาม..หุหุ ขยันเจงเรยยย..
พอทามกานบ้านเส็ด...
เรยทามใบงานห้ายแม่ ปริ้นท์งานสังคมของตัวเอง..
แระก้อ..เล่งเน็ทปายโด้ย..^o^
อ่อ..ลืมบอกว่า ปั่นผ้าทิ้งไว้โด้ย..(มะด้ายซักเปงชาดแร้ววว..)
..ตอนเช้ารุสึกว่า อากาศมานยางโอเคนิดๆ..
พอสายก้อเริ่มร้อนซ้าแระ..ตกบ่ายมา..แมร่ง!! ร้อนชิหายเรย..
ทีแรกเกือบทนมะไหว..ว่าจาอาบน้ามก่องแร้วค่อยเล่งต่อ..
แต่เผอิญว่า..พี่__ออน..ก๊ะเรยมะอาบมานซะเรย ((เน่า --"))
..........
เหวอๆๆๆ....ปามานบ่ายสามโมง
เก๊าะทนความเน่าของตะเองมะไหว...บวกกับ แม่บ่นกระจาย...
" ทามมายเมิงมะอาบน้าม !! "
เรยถ่อสังขาน..ลากตะเองเข้าห้องน้ามแต่โดยดี...(เปงโรคกัวน้ามรึงายว้า..)
อาบน้ามเส็ด...
เรยปายซื้อของอยุ่โลตัส...กะแม่แระน้อง..
ปายเดินเอาแอร์ฟรี...(--" เมิงจางกปายถึงหนาย...)
ห้าโมงเย็น...
ก้อสมควนแก่เวลา...เรยพากานกลับบ้าน...
ตาหลก..อากาศเมืองไทยเจงๆเร้ยยยยย.....
เช้า...หนาว
บ่าย..ร้อน
เย็น..ฝนเสือกตก...
ฉานล่ะเส้าจิต...เด๋วจาย้ายสำมะโนครัวปายอยุ่ ซาอุ ห้ายมานรุแร้วรุแรดปายเรยย..
...................................
ขี้เกียดละ....กานบ้านคุนพ่อยางมะเส็ดเรยค่าาา...หุหุ
ปายทามก่องดีก่า...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
*พยายามม่ายดองงาน
*พุ่งนี้ส่งกานบ้านคนิด
*แระมีงานอีกหลายวิชาที่ต้องทามน้าาา..
เข้าจายป่าววววว....????~
May 26 เส้า..มั้ย??...แปลกจัง!!วันนี้วันเสาร์...
เหอๆ...ร้อนโคดๆๆๆๆๆๆๆ
ทามมายโลกม่ายแตกห้ายมานรุแร้วรุแรดปายเรยว้าา...
++++++++++++++++++++++++++++++++
วันนี้เรียนพิเสดอาจานชุ..เปงวันแรก
..เสียวตูดชิหายเรยยยย....
ด้วยความกลัวจัด..ก๊ะเรยย..ปายนั่งแถวสุดท้ายกะอิกอฟ อิแน๊ท แระบิว
...แต่...เวงกำของฉานแท้ๆเรยหนอออ...
ดันลืมเอาแว่นปายโด้ยง่ะ....
เรยด้ายอาศัยดูกะบิว....(ฉานม่ายมีทางขึ้นปายนั่งข้างหน้าแน่นอน!!)
เรียนเส็ด...ปามานห้าโมงเช้า..
ปั๊บกะแบงค์ก้อเรยมาส่งที่บ้าน..
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
ช่วงบ่ายๆ..เล่งเอ็มคุยกะน้องเจน(น้องอิแน๊ท)
ก๊ะเรยขอเมวพี่__กะน้องเจน..
น้องเจนจายดีมักมาก....ห้ายเมวพี่__มาโด้ย
ก๊ะเรยด้ายคุยกะพี่เค้า...
ลูกชายคนโตของบ้านนี้..คุยเก่งเหมือนแม่เรยยย
คุยปายคุยมา...
พี่เค้าก๊ะขอรูปของคุนพ่อกะคุนแม่ปายโด้ย...
ฉานห้ายปาย 5-6 รูป...
เพราะมะด้ายเอาลงเครื่องเยอะ...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จบข่าว!!
ขอโทดค่า..บะบายน้า...
May 25 School...!!.........
ขอโทดค่า....
เมื่อวานมะมีเวลามาอัพสเปซเรยง่ะนะ...
เอาเปงว่า...วันนี้จาเล่าเรื่องของมะวานโด้ยละกาน....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เมื่อวาน..วันที่ 24 พฤษภา...
วันเกิดของเจ๊.....
เส้าเนอะ....มะรุสิ..ถ้าเปงเมื่อก่อง
ฉานก้อต้องเอาของขวัญวันเกิด...ราคาแพงๆปายห้าย.
แต่ปีนี้...มะมีอารายห้ายเรยง่ะ....
ม่ายมีแม้แต่คำว่า happy birthday ...
เปงรายง่ะ...เราทะเลาะกานเหรอ...ก้อมะช่าย..แต่ทุกสิ่งทุกอย่าง....
มานม่ายเหมือนเดิม...เปลี่ยนปายมากมาย...
..........ก้อเรย...จบดีกว่า..............
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
มะวานฉานปายโรงเรียน...พร้อมกะแม่แระน้อง....
ก้อมะมีไรมากมาย...เข้าห้อง..เก็บกระเป๋าตามปกติ...
แร้วก้อลงมาเข้าแถว...
555++
มีเรื่องห้ายปลื้มอีกแว้วววว....
ก้อตอนที่เข้าแถวอยุ่....ฉานแอบเหงแม่กะคุนแม่คุยกานนนนน...
อย่าง..หนิดหนมมากมาย..^o^
พอเลิกแถว...ก้อขึ้นห้องตามปกติ..
คาบแรกเรียนภาษาไทย...
ตอนที่ครูยางมะเข้า...ฉานก้อเวิ่นอยุ่หน้าตามวิสัย...
หุหุ...555..มานเปงความโชคดีอย่างแรงเรยยย...
เจอคุนแม่โด้ย...พอดีคุนแม่กะลังจาขึ้นปายสอน...
พอคุนแม่เหงฉาน...ก้อกวักมือเรียก..
แร้วถามว่า..
คุนแม่ : กินต้มจับฉ่ายมั้ย
ฉาน : ทำไมอ่ะ
คุนแม่ : ก็..ถ้าอาจาน____เค้าทำอร่อย..ถ้าเกิดเค้าทำเมื่อไหร่..จะเอามาให้กิน
ฉาน : แล้วทำไมต้องถามว่ากินรึป่าว..ทำไมอ่ะ เป็นอะไรเหรอ
คุนแม่ : ก็บางคนเขาไม่กินไง
ฉาน : แล้ว..ทำไมถึงพูดว่า..อาจาน____เป็นคนทำล่ะ
คุนแม่ : ก็ครูทำไม่เป็นง่ะ ^^
~~~~บทสนทนาก้อปามานนี้ล่ะน้า~~~~
แร้ววันนี้...เชื่อมะ...
ว่าด้ายเจอคุนแม่ทั้งวันเรยยย...ด้วยความบังเอิญโด้ย^^
จนฉานพูดกะคุนแม่ว่า...สกลราชมานแคบขนาดนี้เรยเหรอออ..
คุนแม่ก้อหัวเราะ..55555+++++
แร้วตอนเย็น.ก่องที่จากลับบ้าน..
ฉานก้อแวะปายบอกคุนแม่เหมือนเดิม...
"กลับก่อนนะคะ" ...มานเปงหน้าที่ที่ต้องทามทุกวันอ่ะนะ 55++
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สำหรับวันนี้..~~~~
ปายโรงเรียนกะแม่แระน้องเช่นเคย....
ตอนที่กะลังจาขึ้นห้อง....
เจออาจานวาศตรงที่เซ็นเวลา....
เรยทักทายแระคุยกานนน..แร้วก้อกอดกาน...เช่นเคย..^^
แระ...ตอนที่กาลางคุยกะอาจานวาศอยุ่นั้น..
คุนแม่กะคุนพ่อมาพอดีเรยยย..ทั้งสองท่าน..ยิ้มห้ายฉานโด้ย..^^
แต่..ต่อหน้าผู้คนมากมาย..หุหุ..เรยใช้สายตาคุยกาน..เช่นเคย
พอถึงตอนเข้าแถว..
ปลื้มอีกแร้ววว...คุนแม่คุยกะแม่เหมือนเมื่อวานเรยยย
(^o^)~~~~~
พอเข้าแถวเส็ด...
กะลางจาขึ้นห้อง..เจอคุนแม่อีกแร้ววว...
เรยแซวคุนแม่ปายว่า..ทามมายคราวนี้เดินช้าล่ะคะ
คุนแม่ยิ้ม..บอกว่า..เด็กนักเรียนมานเยอะเฉยๆหร๊อกกก..
.......
เรียนชีวะคาบแรก..กะอาจานอัญ...สนุกมากๆ
<<คิดถึงคุนแม่เนอะ>>
พอถึงคาบสี่...
เรียนสุขะ..กะคุนพ่อค่าาาาา...
น่าร๊ากกกก...เหมือนคุนแม่เรย..
คุนพ่อตาหลกมักมาก...แอบมีกานส่งสายตาห้ายนิดๆ
หุหุ...เขิลลล์นู๋เหรอคะ...^.^
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนเที่ยง...
ฉานแระเพื่อนๆชาวแก๊ง..
ปายหาอาจานวาศ...อาจานแม่เราเองงงง
ส่วนตอนบ่าย...
ก้อเรียนตามปกติ.....
จนเลิกเรียน..!!!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พอเลิกเรียนแร้ว...
ปายหาคุนแม่สิคะ ^^
พอดีว่า...คุนแม่กะลางหัดทาม โฟโต้ชอป อยุ่
มะด้ายทามงาน..เรยมะยุ่งมากมาย
เรยบอกฉานว่า..เข้ามาข้างในดิ มาคุยกาน ครูว่าง....
แร้ว...คุนแม่ก้อเรย..ห้ายฉานสอนทามโฟโต้ชอบ...
น่าร๊ากกกกก..เจงๆๆเรยยยย
แระ...หลังจากนั้น...ก้อนั่งคุยกานหลายเรื่อง..
จากบ่ายสามโมงครึ่ง..จนถึง.....ห้าโมงเย็นค่าาาา ^^
จนคุนพ่อมารับคุนแม่...แระร่วมแจม...เม้าท์เก่งกานทั้งคู่เรยยยยย
พอห้าโมงนิดๆ...ก้อเรยแยกย้ายกานกลับบ้านค่ะ...^^
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
* วันนี้เจออาร์ตี้โด้ย...หล่อโคดๆ ผอมลงมักมาก
* แม่เล่าห้ายฉานฟังว่า...
คุนพ่อน่ะ..พูดกะแม่ว่า..คุนแม่มะมีลูกสาว..มีแต่ลูกชาย..จาพูดจาเม้าอารายมากก้อโดนเบรค
พอคุนแม่ด้ายคุยกะฉาน..ก้อเรยเม้าแตก..แระ..คุนแม่ก้อเอ็นดู..ฉาน...มากมาย
May 23 Back to school..!!!.....
เปิดเทอมแร้วค่า....
มะอยากจาเชื่อเรยง่า...เมื่อช้าวฉานปายโรงเรียนตอน 7 โมงครึ่ง!!
โอ๊ะ โย๋.... ช้าวที่สุดนัยชีวิดแร้วล่ะน้า
ปายถึงโรงเรียนด้วยจิตจายที่คิดว่าผ่องใสสุดๆ...
พอปายถึง......
ก่องที่จาขึ้นห้องตัวเอง...ก้อปายส่งน้องที่ห้อง 1/12 ก่อง
ตลกจาง....
เมื่อก่องฉานก้อเคยเปงเด็กมอหนึ่ง..แต่วันนี้
ขึ้นมอห้าแร้วค่า.....^^
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พอถึงเวลาเข้าแถว....
ฉานก้อปายหาอาร์ตี้ก่อง....ปายถามข่าวเรื่องอุบัดเหด
แง้ๆๆ..สงสานอาร์ตี้จาง...มีแผลตรงหน้าโด้ย..
แต่ก้อยางหล่อเหมือนเดิแหละ..>.<
แร้วฉานก้อปายเข้าแถว......
เนื่องจากเตี้ยอย่างแรง...ก้อเรยเข้าเปงคนแรก...--"
แต่ก้อดีเหมือนกาน...จาด้ายจอบด้ายสะดวก
เหงคุนมาแถวมอสี่แร้วววว...^^
คุนพ่อก้อยืนอยุ่ที่แถวมอห้านี่งาย...
คุนพ่อเหงฉานโด้ย...^^ ร๊ากน้าค้า
เข้าแถวเส็ดก้อขึ้นห้อง...
ชั่วโมงแรกมะด้ายเรียน....ชั่วโมงสองก้อเหมือนกาน
ก้อเรยว่าง...
ก้อเรยเสิ่น...ตามเคย
แต่การเสิ่นคราวนี้..มานทามห้ายฉานด้ายเจอคุนแม่
โชคดีอารายอย่างงี้น้า...
เรยช่วยคุนแม่ถือของปายส่งที่ห้องชีวะ
เดินปาย...คุยปาย...
คุนแม่ดูกลมๆขึ้นเนอะ...^^....แต่ก้อน่ารักมากมาย
อยุ่กะคุนแม่จนถึงคาบสาม...ค่อยขึ้นห้องเรียน...
ตอนเที่ยง..~~~
คนเยอะมากกกก...เรยมะด้ายแ-กอารายเรยยย..
สหกรณ์ก้อของหมด....น่าเส้า!!
ตอนบ่าย..~~~
มะด้ายเรียนเรย...
ก้อ...ปายหาคุนแม่...(ม่ายว่ากานน้า มานคิดถึงง่ะ..)
นั่งคุยกานปามาน 2 ชั่วโมง...
คุยกานหลายเรื่องราว...ความลับที่คุนแม่มะเคยบอกไค
แต่วันนี้..คุนแม่เล่าห้ายฉานฟัง...
ฉานก้อเรย...เล่าเรื่องของฉานบางส่วน...ห้ายคุนแม่ฟังเหมือนกาน..
พอดีคุนแม่มีประชุมตอนบ่าย 2 ครึ่ง
แต่..คุยกะฉานเพลิน...
ก้อเรยด้ายเข้าประชุมตอนบ่ายสาม....
เปงความผิดฉานเองแหละ...
เพาะฉะน้าน...ฉานเรยรับผิดชอบ
โดยกานเดินปายส่งที่ห้องจิรยุทโธ ^^
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
แร้วก้อปายห้องปกครอง
พอถึงเวลาเลิก...
ฉานกลับเรยล่ะ..มะด้ายอยุ่จอบไคอีก..
ก้อเหงอาร์ตี้กลับปายแร้วง่า..^^"
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
*นางสาวลภัสรดา อุทุมทอง ชื่อใหม่ของฉานน้า
* "ลูกสาวเเม่"...."ตองของแม่ไง"
*เหงเจ๊โด้ย....แต่...นัยเมื่อทามเปงเหมือนคนมะรุจักกาน ก้อจบ!!
* ขอบคุนคับ ... อาร์ตี้น่ารักเหมือนเคย...
* หนูร๊ากกก..คุนแม่จางเรยยยยย....
May 22 5/5 at S.K.Rพุ่งนี้ก้อจาเปิดเทอมแร้วววววว.......
ดีจายมั้ย ??? .......... ((มะรุสิ --"))
รุสึกเหมือน...ยางม่ายพร้อม..ทั้งๆที่...ปิดเทอมตั้ง 3 เดือน!!!
มานชินซ้าแระ...กะกานนั่งกิงนอนกิงปายวันๆ...
ซาหรุบก้อคือ...ตอนนี้ฉานเปงโรคภูมิแพ้..
------- แพ้ความขี้เกียด !!! --------
น่าเส้าจิงๆเรยยย....ชีวิด...(-.-)
เนี่ยน่ะเหรอ??? ....นักศึกษาแพทย์....
<<วันนี้มะค่อยราบรื่น...เรยมะค่อยมีอารมพิมแร้วง่ะนะ...ปายนอนก่องล่ะ...บะบายจ้ะ>>
++คิดถึง...ขอโทด..ฝันดีค่า++
เปนห่วงน้า..มาย พริตตี้ บอย
May 21 ตาย..เพื่อการเกิดใหม่..อีกครั้งแค่ยางรุสึกเจ็บ..เสียจายกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ฉานผิดเองช่ายมั้ย....???
การตั้งความหวัง คือ การฆ่าตัวเองอย่างโหดร้าย
ฉานคือฆาตกร ที่ฆ่าตัวเองด้ายอย่างเลือดเย็น
แต่แปลกจัง..นัยเมื่อฉานตายปายแร้ว
ทามมาย..คนตายถึงยางมีความรุสึกเจ็บปวดอย่างนี้นะ
มานคือเรื่องน่าเส้า..ว่ามั้ย..??
ฉานคงอ่อนแอ..กับเรื่องเดิมๆ..เกลียดตัวเองจัง เกลียดที่เปงแบบนี้
เกลียดการยอมแพ้อารายง่ายๆ..เกลียดน้ามตา
ฉานร้องห้ายเพื่ออาราย..
เพื่อประจานความอ่อนแอของตัวเอง..อย่างนั้นเหรอ?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
สายน้าม..ม่ายมีวันไหลย้อนกลับ
และฉานจาเปงดังเช่นสายน้าม
การเดินจากมา..คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว..
อาจจามีบ้างที่ฉานหันหลังและมองย้อนกลับปาย..
แต่รู้ไว้อย่างนึงนะ..ว่าฉานม่ายมีวันที่จากลับปายเดินบนทางสายเดิมอีก..
แม้ตอนนี้ ฉานยางม่ายเข้มแข็งพอ..
ยางเจ็บปวด โหยหา และคิดถึง..
แต่ฉานเชื่อมั่นนัยกาลเวลา
ฉานเชื่อว่า เวลาจาช่วยเยียวยาทุกอย่างด้าย..
ฉานกามลางเฝ้ารอวันนั้น วันที่ฉานแข็งแกร่ง...
วันที่ฉานกลายเปงภูเขาลูใหญ่ วันนั้นคุนจาเปงเพียงแค่สายลม..
ลมแรงกามลางพัดผ่านภูเขา
..เชื่อสิ..ว่าภูเขาม่ายรุสึกสะทกสะท้าน แม้แต่นิดเลย..
|
|
|
%c2%bb-sweet_c%5bA%5dne-%c2%ab(%c2%b7%c2%b4%c2%af%60%c2%b7.%c2%b7%c3%b7%c3%97%c2%b0o.OO.o%c2%b0%3a+May%2c+2007&referrer=){kind=small}
