++[$w€€tc@n€]++'s profile°o.OO.o°×÷·.·´¯`·)»-swee...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
June 28 เด็กเลวอาจารย์ถนอม+อาจารย์ดรุณี ที่เคารพ
หนูตั้งใจนานแล้วค่ะ ที่จะพูดสิ่งนี้กับอาจารย์ แต่หนูไม่กล้า
ตั้งแต่วันไหว้ครูที่คิดว่าจะพูด..แต่มันพูดไม่ออกจริงๆ..ขอโทษค่ะ
ถ้าอาจารย์ได้เข้ามาดูทุกสิ่งทุกอย่างในสเปซนี้ของหนู..คงได้รู้
หลายสิ่งหลายอย่าง..ในด้านที่เหม็นเน่า..ของหนู หนูเสียใจค่ะ
ที่เป็นคนดีกว่าเดิมไม่ได้...ตลอดระยะเวลาห้าเดือนที่ได้สนิทกับอาจารย์
ครอบครัว สังคมที่เป็นของอาจารย์...หนูดีใจค่ะ รู้สึกว่าตัวเองดูดีขึ้น
อาจารย์ชอบบอกว่า..อาจารย์ไม่ใช่คนดี..อาจารย์ชอบบอกว่า..
ชีวิต สังคมของอาจารย์ไม่ได้ดีพร้อม..หนูพยายามคิดอย่างที่อาจารย์พูด
แต่สิ่งที่หนูเห็น และสัมผัส...มันทำให้รู้ว่า อาจารย์เป็นคนดีมากค่ะ
ดีที่สุดเท่าที่หนูเคยเจอ..อาจารย์คะ แม่หนูไม่ใช่คนที่จะเชื่อ และชื่นชม
คนอื่นง่ายๆ..แต่กับอาจารย์แล้ว..แม่บอกว่า เป็นคนดีที่หาได้ยาก
ในโลกนี้ ไม่มีใครดีเลิศเลอ ไม่มีใครพร้อมไปทุกอย่าง ... แต่ถ้าเทียบ
กับสิ่งหนูเคยเจอะเจอ หรือแม้แต่สภาพของหนูเอง ... อาจารย์ดีกว่า
ล้านเท่า... หนูพยายามฝืน และสั่งตัวเอง ให้เป็นคนดีให้ได้ ...
หนูก็ไม่รู้ว่า อะไรที่ทำให้หนูมาสนิทกับอาจารย์ ทั้งที่ หนูเลวขนาดนี้
ทำไมหนูมีอาจารย์ทั้งสองคนมาเรียกว่าเป็นลูกสาว..แต่ทุกสิ่งทุกอย่าง
เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว หนูก็พยายามอย่างดีที่สุด ที่จะเป็นคนดี เพื่อให้อยู่ใน
สังคมของอาจารย์ได้..แต่มันก็แค่นี้แหละค่ะ..สุดท้าย หนูก็ไม่เคยดีได้เลย
หนูขอโทษ..ห้าเดือน ทีหนูพยายามจะเป็นคนดีของแม่ เป็นคนดีของอาจารย์
พยายามจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ดีขึ้นแต่ไม่มีอะไรดีขึ้น หนูก็ยังชั่วเหมือนเดิม
คนดี คงไม่มีใครเกลียด...แต่คนชั่ว ใครต่อใครคงไม่ต้องการ
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่หนูยังไม่ได้บอกอาจารย์ค่ะ..หนูกลัวว่าถ้าอาจารย์รู้
แล้วอาจารย์จะเปลี่ยนไป..หนูกลัววันที่หนูไม่มีใคร..เพราะตอนนี้ เพื่อนที่ยัง
ทนคบหนูอยู่ มีแค่ดาลี่คนเดียว...คนอื่นเค้าบอกว่าเค้าเห็นหนูเป็นเพื่อน แต่...
หนูเชื่อนะคะ เค้าเห็นหนูเป็นเพื่อน เพียงแค่ไม่อยากคบเท่านั้นเอง...
แต่หนูไม่เคยโทษใคร..จริงๆ เพราะหนูทำเลวกับเพื่อนตั้งหลายอย่าง..
ทุกคนเอือมระอา...กับคนนิสัยเสียอย่างหนู..หนูกับปั๊บ เราไม่เหมือนเดิมแล้ว
หนูกับเฟิร์น เราก็ไม่เหมือนเดิม...อย่างที่อาจารย์รู้ แม้แต่อาจารย์วิไลวรรณ
ก็ยังไม่ชอบหนูเลย...หนูไม่อยากให้ มีวันที่อาจารย์ไม่ชอบหนู
หนูไม่อยากให้ มีวันที่อาจารย์คิดว่า ที่แท้ตองเป็นคนอย่างนี้เอง..หนูกลัว
หนูกลัววันที่อาจารย์จะพูดว่า..ไม่น่ามีลูกศิษย์อย่างหนูเลย..
หนูไม่มีใครคบนะคะอาจารย์ หนูไม่อยากให้คนอื่นมองว่า ทำไมอาจารย์ถึง
ทนคบกับเด็กคนนี้ได้..อาจารย์ไม่ต้องทำดีกับหนู ไม่ต้องรับฟังหนูแล้วนะคะ
หนูไม่ดีหรอก..จริงๆนะ..หนูพยายามทุกอย่างแล้ว แต่อะไรที่มันเน่า ต่อให้ปิด
ให้บังไว้แค่ไหน สุดท้าย กลิ่นเหม็นเน่ามันก็ต้องโชยออกมาอยู่ดี หนูกลัววันนั้น
วันที่มันเหม็นมากๆ แล้วอาจารย์ทนไม่ไหว เอามันไปทิ้งลงถังขยะเองกับมือ..
หนูกลัวจริงๆค่ะ ให้ตอนนี้ วันที่หนูยังไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า..กลับไปอยู่ในที่ที่เคยอยู่
รอวันที่กลิ่นมันโชยขึ้นมา พอถึงวันนั้นจริงๆ หนูจะเน่าคนเดียว หนูไม่อยากให้
มีใครซักคนที่ต้องเหม็นเน่าไปพร้อมหนู...
หนูขอบคุณนะคะ..สำหรับทุกๆความเห็นใจ ทุกครั้งที่อาจารย์รับฟัง
หนูขอบคุณที่มั่นใจในตัวหนู..ทั้งที่ความจริง..หนูเลว
หนูขอบคุณค่ะ ที่ให้ที่อยู่ ที่พักพิง ให้ไปหา เวลาที่ไม่มีใคร
หนูขอบคุณที่อาจารย์ไม่เคยดูถูกชีวิตหนู..ซึ่งมันทำให้หนูเจ็บปวดที่สุด
..อย่าพยายามบอกว่า อาจารย์ก็เคยเป็น..เพราะสิ่งที่อาจารย์เป็น
กับสิ่งที่หนูเป็น มันคนละความรู้สึก..จริงๆค่ะ
หนูขอบคุณนะคะ..ที่พูดอะไรหลายสิ่งหลายอย่างกับหนู..ทุกเรื่องที่
อาจารย์บอกว่านักเรียนคนอื่นไม่เคยรู้..หนูยืนยันค่ะ ว่าวันนี้ก็ยังไม่มี
ใครรู้..แต่อาจารย์อย่าไว้ใจหนูเลยนะคะ..เพราะความจริงแล้ว
...หนูมันก็แค่..คนเลว..อย่าเอาอะไรกับคนอย่างหนูเลยค่ะ
ขอโทษนะคะ..หนูแค่รู้สึกว่าตัวเองแตกต่าง ในสังคมที่อาจารย์อยู่
สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด..คือการได้รับในสิ่งที่ไม่เคยมี...ได้เจอในสิ่งที่
ไม่เคยเจอ..อาจารย์ถนอมทำให้หนูรู้สึกดีทุกครั้งที่เรียกหนูว่าเป็นลูก
หนูดีใจที่มีใครซักคน ทำให้รู้สึกว่า หนูเรียกพ่อได้...แต่สิ่งที่เจ็บปวด
ยิ่งกว่า..หนูแค่แอบคิดว่า..แล้วทำไม หนูถึงเรียกพ่อตัวเองแล้ว
ไม่รู้สึกดีเลยซักครั้ง...หนูรู้สึกดีเวลาแอบเห็นครอบครัวของอาจารย์
อยู่ด้วยกัน น่ารักดีค่ะ..ไปบิ๊กซีด้วยกัน ไปดูหนังด้วยกัน ไปไหนมาไหน
ด้วยกัน..ชอบเวลาที่เห็นพี่หวายกอดอาจารย์ดรุณี ชอบเวลาที่เห็นพี่ไผ่
ตีก้นอาจารย์ หรือเวลาที่พี่ไผ่พูดถึงอาจารย์ด้วยความรักพ่อรักแม่มากๆ
หนูไม่เคยอิจฉาครอบครัวอาจารย์นะคะ...แค่บางที หนูแอบคิดว่า..
ทำไมหนูไม่เคยมีภาพแบบนี้อยู่ในความทรงจำของหนูเลย..หนูขอโทษ
หนูขอโทษ...ที่เป็นหนู
หนูขอโทษ...ที่เป็นคนดีไม่ได้
หนูขอโทษ...ที่พยายามพาตัวเองเข้ามาในสังคมที่ไม่ใช่ตัวเอง
หนูขอโทษ...ที่หนูคงอยู่ไม่ได้
...หนูเลวค่ะอาจารย์...
รักและเคารพครูมากมาย
June 27 กูขอโทด..ม่ายต้องหั้ยอภัยกู..แค่อยากหั้ยรู้ว่า กูยอมรับผิดทุกอย่าง
กูม่ายโกด ถึงพวกเมิงจาม่ายเหนกูเปนเพื่อน เพาะกูรู้ว่า
กูเลวจิงๆ กูทามผิดนับครั้งม่ายถ้วน กูม่ายแก้ไขตัวเองหั้ยดีด้ายเรย
ความจิงกับสิ่งที่เปนมานทามหั้ยสันดานกูชั่วม่ายเคยเปลี่ยน
กูผิด อย่างม่ายน่าหั้ยอภัย..แต่กูก้อยังอยากขอโทด...
ม่ายด้ายต้องห้ายสงสาน แต่จิงจัยจากจัยจิง กูขอโทด..
คนนิสัยหมาอย่างกู จิงๆแร้วม่ายมีค่าพอจาเปนเพื่อนพวกมึงด้วยซ้ำ
แต่พวกมึงยังเรียนกูว่าเพื่อน..กูขอบคุนนะ..แต่หมามานก้อเปนหมา
สันดานสัตว์เดียรัจฉาน..เล่นกับหมา..หมาเลียปาก...
กูทามหั้ยพวกมึงเอือมระอา..เสมอ...กี่ครั้งแร้วที่กูมั่ยเคยสำนึก..
กี่ครั้งแร้วที่กูผิดสัญญา..กูบอกว่าจาทามหั้ยดีขึ้น..แต่ก้อเลวเหมือนเดิม
กูเจ็บปวด..ตรงที่พวกมึงบอกกูว่า..ยังเหนกูเปนเพื่อน..ยังแคร์แระเปนห่วง
กูมั่ยมีค่าขนาดนั้น...แต่พวกมึงก้อยังบอกว่ากูคือคนเหมือนพวกมึง...
ทั้งที่ความจิง...กูคือ..หมา..กูก้อแค่ สัตว์หน้าขน....ขอโทดนะ
---------------------------------------------------------------------
กูเกลียดตัวเองตอนนี้...
กูแค่แอบคิดว่า...ถ้ามั่ยมีกู อารายหลายอย่างคงดีขึ้น
บางที..กูแค่อยากหายปัยเฉยๆ ปัยหนายก้อด้ายที่ม่ายช่ายโลกใบนี้
กูอยากจะลืม..ทุกสิ่งทุกอย่างหั้ยหมด..อยากลืมว่ากูเปนกู
แร้วเริ่มต้นใหม่..กับชีวิดใหม่..กูอยากหั้ยมีวันนั้น..วันที่โลกม่ายมีกูแร้ว
วันที่ชีวิดใหม่..ของใครคนนั้นเกิดขึ้น...กูคงม่ายรับรุอารายแร้วล่ะ
ถ้าวันนี้..กูม่ายมีแม่..กูคงสมหวังอย่างที่กูตั้งจัย..แต่แม่กูยังอยุ่..กูสงสานแม่
แม่บอกกูว่า..แม่อยากหั้ยมีกูกราบตีนแม่ นัยวันที่แม่ม่ายหายจัยแร้วว..
แม่บอกว่า ถ้าวันนั้นมาถึง แร้วม่ายมีกูอยุ่กราบตีนแม่..แม่คงตายตาม่ายหลับ
แม่คงม่ายรุว่า ตอนนี้ลูกแม่เหนื่อยเต็มทนบนโลกใบนี้..แต่กูก้อรับปากแม่แร้ว
กูคิดถึงชีวิดที่กูมีตากับยาย..กูมีความสุขเวลาที่กลับจากโรงเรียนแร้วเหนยายรออยุ่
กูมีความสุข เวลาที่กลับจากโรงเรียนแร้วด้ายกินหมี่กะทิที่ตาซื้อมาไว้หั้ย...
กูมีความสุข เวลาที่เราสามคนกินข่าวด้วยกันแร้วดูข่าวปัยด้วย ตากะยายชอบสรยุท
กูมีความสุขเวลาที่ดูละครด้วยกัน แร้วตากะยายก้อจาเถียงกัน เพาะยายมั่ยชอบ
นางร้ายแต่ตากูชอบ..เราสามคนดูละครหลังข่าวด้วยกันทุกวัน..
กูมีความสุข เวลาที่ได้ยินเสียงยายมาปลุกตอนเช้า เคยมีครั้งนึงที่กูมั่ยยอมตื่น
ตาก้อเอาน้ามมาสาดกู..เย็นจัง..กูหัวเราะน่ามึนใส่..ยายกูหัวเราะ..ตากูหัวเราะ
~~~~
ม่ายช่ายว่า..วันนี้กูทุกข์..แร้วทามห้ายคิดถึงวันเก่าๆ..เพาะกูคิดถึงช่วงเวลานั้น
ทุกลมหายจัยเข้าออก..เมื่อไหร่..ที่กูรุสึกตัวว่า ตากะยายตายแร้วว...
กูทามจัยม่ายด้าย..กูเชื่อเสมอ ว่ากูต้องด้ายเจอเค้า กูเชื่อว่าตากะยายม่ายด้ายทิ้งกู
เค้าม่ายมีวันทิ้งกู เค้ากำลังงรอกูอยุ่นัยที่แห่งนั้น..แต่หมาอย่างกูคงต้องผ่านอเวจีก่อน
ถึงจาปัยเจอตากะยายด้าย...ตอนนี้ กูคิดถึงเค้าสองคนเหลือเกิน..กามลางอดทนอยุ่
แต่ถ้าเริ่มเดินทางด้ายเมื่อไหร่..จาวิ่งปัยหา..จาด้ายเจอกานเร็วๆ...
แต่ถ้าทนม่ายไหวจิงๆ อาจจาออกเดินทางเร็วกว่ากำหนด มาเลี้ยงส่งกูด้วยละกาน
~~~~
อิพ่อจ๋า อิแม่จ๋า ..มาหับเฮาแหน..เจ้าอยู่ตะเลอ
เจ้าคึมีมาหาเฮาเลย..เฮาไห้คึดฮอดเจ้าคุมื้อเด้อ
เจ้าทิ้มเฮาละเบาะ ทิ้มเฮาคือผุอื่นเลย มีอิตนเฮาแหน
เจ้ามีแพงเฮาเล้าบ่..เฮาคึแพงเจ้าแท้..เฮาคึเหยอะ
ไปหาเจ้าแท้..อิพ่อ อิแม่..ท้าเฮาเด้อ..อย่าฟ้าวปัย
ตะเลอเด้อ..เฮายังล่ะนำปั่ยหา..เด้อพ่อ..เด้อแม่
...................................
......................................................
---------------------------------------------------------------------------
นายหญิงของกู**ขอใช้คำว่ากูอีกวันนะ**
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แระม่ายด้ายคิดเอาเองด้วยเมื่อก่อน กูกับเจ๊ก้อเปนแบบนี้ล่ะ...
ดูรักกานมากมาย..ไคที่ม่ายรุก้อจาชอบบอกว่า กุหน้าม่ายเหมือนแม่..
หมายถึงเค้าเข้าจัยว่ากุเปนลูกเจ๊..เมื่อก่อน เด็กนักเรียน
เจ๊ชอบถามเจ๊บ่อยๆว่า..ลูกอาจานเหรอ เจ๊ก้อจาตอบว่า..ช่าย..
พอมีคนถามว่า ทามมายหน้าม่ายเหมือน..เจ๊ก้อจาตอบว่า..เค้าเหมือนพ่อ..
แร้วเด็กมานก้อถามต่ออีกว่า ไหนอาจานบอกว่าลูกอาจานเรียนจบแร้ว...
เจ๊ก้อจาตอบว่า..อันนั้นลูกสาวคนโต..คนนี้น่ะคนเล็ก..ลูกสาวคนสุดท้อง
ของครู((แต่วันนี้มันม่ายช่ายแร้วล่ะ T_T))..แต่คนก้อจาชอบสงสัยว่า..
ทามมายนามสกุลม่ายเหมือนกาน...เจ๊ก้อตอบว่า..ลูกครูเค้าใช้นามสกุล
ตามสามีครู แต่ครูใช้มสกุลเดิม...เจ๊ชอบอำคนอื่นปายเรื่อย เพื่อความสนุก..
แต่นั่นน่ะมันทามหั้ยกูดีจาย เปนปลื้มเอามากๆเรยล่ะ..เจ๊จาชอบบอกว่าคิดถึงกู
เวลาที่ม่ายปายหา เจ๊บอกว่าคนเคยมาทุกวัน อยุ่ดีๆหายปาย มันแปลกๆ
((แร้วเดื๋ยวม่ายรุสึกแปลกแร้วเหรอคะ T_T))..เจ๊ชอบฟ้าก่อนฝน
กูก้อชอบฟ้าก่อนฝน พอกูบอกเจ๊..เจ๊ตกจายแระบอกว่า "ครูนึกว่าครูเปน
คนเดียวนัยโลกที่ชอบ".."เราสองคนชอบฟ้าก่อนฝน" ((ตอนนี้อาจานคงเลิก
ชอบปายแร้วช่ายมั้ยคะ))..เจ๊จาชอบบ่นห้ายกู เวลาที่กูม่ายกินข้าวเที่ยง
เจ๊บอกว่า มานจาเรียนม่ายรุเรื่อง อยากจาจ่อยเปนแมวเบ๊าะ..ส่วนกูชอบ
แหย่เจ๊ว่ามีเพื่อนเปนช้าง..ขาโต๊ะบินเลียด หน้าเปนกะด้งฟัด..แม่ช้างตูดใหญ่..
แต่กูก้อจาโกดทุกครั้งที่เจ๊บอกว่า จาอดข้าวลดหุ่น เพาะถึงยังงาย
กูก้อชอบกอดแม่ช้างมากกว่า..มันอบอุ่นดี((วันนี้ม่ายมีแมวจ่อยกะแม่ช้างแร้วนะ))
..เจ๊บอกว่ากูสวย..แต่กูชอบบอกว่าเจ๊ขี้เหร่..55++ ..แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เจ๊บอกว่า
จาปายเสริมดั้ง..กูจะหน้าบูด แร้วก้อพูดความจิงว่า แค่นี้ยังสวยม่ายพอเบ๊าะ
สวยทุกอย่างแร้ว มานเข้ารูปกานจาตาย คิ้วก้อสวย ตาก้อหวาน จมูกก้อม่ายด้ายแบน
ปากก้อม่ายเหนใหญ่เหมือนปากนู๋ซักหน่อย..จาเอาอารายอีก...
เจ๊ก้อจาบอกว่า ห้ายมานงามอีกนิดนึงเน๊าะ....เจ๊เปนคนที่ขี้ลืมที่สุดนัยโลก
ลืมทุกอย่าง ตั้งแต่ เติมเงินโทสับ ทาครีมเวลาหน้าหนาว กินยาเวลาม่ายสบาย
ลืมหนังสือที่ใช้สอน โทสับมือถือก้อลืมไว้ที่โรงเรียนบ้าง ลืมไว้นัยรถ
กุญแจรถก้อเหมือนกาน ลืมไว้นัยห้องธุรการ สหกรณ์ สารพัดที่ที่เจ๊ปาย
แร้วก้อชอบมารุตัวอีกทีตอนจากลับบ้าน...สิ่งเดวที่เจ๊ม่ายลืมคือเรื่องกิน
..((กูยังถูกลืมเรย..=_=)) ...
มีหลายเรื่องที่เกี่ยวกะเจ๊ กูจามด้ายหมดนั่นแหละ ตั้งแต่ท่าเดิน คำพูด น้ำเสียง
รสอาหาร สีที่ชอบ ทะเบียนรถ...สารพัดอย่าง....แม้แต่เสียงเท้า กูก้อจามด้าย จิงๆ..
--------------------------------------------------------------------------------------
คุนครูวิไลวรรณ ภูดี ((เจ๊อ๊อด)) ((เจ๊บอก วิไลวรรณ แปลว่าผิวสวย))
เกิดวันเสาที่ 24 พฤษภา 2501 มีพี่น้องหกคน เจ๊เปนคนที่สอง
นามสกุลเดิม วารินทร์ ลืมบอก..เปนคนสว่างแดนดิน((ลาววว^^))
แฟนเจ๊ชื่อ อาจานประสาร ภูดี มีลูกด้วยกานสองคนคือ
พี่กอล์ฟ ชฎาธร ภูดี เปนพุหญิง กะพี่โก้ ชานนท์ ภูดี เปนพุชาย
เจ๊เลี้ยงหมาสองตัวคือ บุชกะบิน มันทั้งสองเกิดวันที่ 11 กันยา
ปีที่เวิร์ลเทรดถล่มนั่นแหละ
ตอนนี้เจ๊มีรถสามคัน คันแรกของครอบครัวเปนรถกะบะ ทะเบียน6699
คันที่สองเปนรถเก๋งโตโยต้า ทะเบียน กก2705 แระคันสุดท้ายเปนฟอร์จูนเนอร์
สีเทา(ตอนซื้อ ฉันด้ายเลือกสีช่วยด้วยล่ะ) 5294
เจ๊ชอบกินอาหารรสจัด ชอบของฟรีโด้ย((55++))...เจ๊ชอบสีฟ้า
แต่ใส่สีม่วงบ่อยมากเพาะเปนสีภาษาไทย
เจ๊เปนครูสอนภาษาไทย จบโทด้วยล่ะ แต่ป.โทของเจ๊เปน
บริหารกานสอน(คม.) จบจากจุฬา..เรียนสองปี
เจ๊ชอบฟังเพลงทุกประเภท..ฟังด้ายหมดจิงๆ..
เจ๊ชอบดูหนังอยุ่บ้านมากกว่าอยุ่เนวาดา..
เจ๊ชอบอ่านหนังสือด้วย หนังสือฉันอ่านทุกเล่ม..เจ๊ก้ออ่านด้วย..
เชื่อมะ ว่าแฮร์รี่อ่ะ เจ๊อ่านหมดแร้ว...แต่หนังสือที่เจ๊อ่านกะฉาน..
แร้วปะทับจายฉานคือเรื่อง"เจ้าหงิญ" เพาะเรื่องนี้
..เราอ่านด้วยกาน..
หนังที่ฉานเคยดูกะเจ๊คือเรื่อง มอนสเตอร์อินลอว์ ...
ส่วนหนังที่ฉานเคยเอาห้ายเจ๊ ก้อมี autumn in my heart
มอแปด เพื่อนสนิด ฯลฯ ...
เพลงปาทับจายของเราคือ ก้อนหินก้อนนั้น
ช่างไม่รู้เลย เหตุผล ดอกราตรี เหมือนฝัน(เติมเต็มรัก)
ช่องว่างนัยหัวจาย
เจ๊กินนมจืดม่ายค่อยด้ายนะ มานจาท้องอืด..
เจ๊แพ้อากาดหนาว เพาะจาทามห้ายเสียงแหบแระไอ
เวลาเปนแบบนี้ทีไรก้อม่ายชอบปายหาหมอ ต้องห้ายย้ำบ่อยๆ
ถึงจาปาย แร้วก้อชอบลืมซื้อยามาอม ต้องด้ายซื้อห้ายตลอด....
---------------------------------------------------------------------------------
มีอีกมากมาย แต่ค่อยมาต่อละกาน ขอเรียบเรียงก่อน
PS. 1. กูรักแม่มากกว่าชีวิด
2. กูรักเจ๊เท่ากับชีวิด
3. เจ๊ทามห้ายกูอบอุ่น
4. แต่เจ๊ม่ายรักกูแร้ว
5. แต่กูคิดถึงเจ๊...ที่สุดเรย
6. แต่กูปายหาเจ๊..ม่ายด้ายแร้ว
7. กูอยากห้ายทุกอย่างเปนเหมือนเดิม
8. ม่ายมีไคแทนที่เจ๊ด้าย..ไออุ่นของเจ๊..มันทามห้ายกูมีความสุขที่สุด
9. กูผูกพันกับเจ๊..คนเดียว
10. กูผูกพันกะคนอื่นแบบเจ๊...กูทามม่ายเปน
11. เจ๊เคย..สัมผัสชีวิดแบบกู..ชีวิดสีเทา
12. คนอื่นเค้าเป็นสีชมพู...อย่ามายุ่งกะสีดำอย่างกูเรย
13. กูม่ายต้องกานห้ายไคสงสาน..ยกเว้นเจ๊
14. อย่าทามดีกับกู..เพาะกูต้องกานสิ่งนี้กับเจ๊คนเดียว
15. กูขอโทด...
16. กูชั่ว กูเลว สัด กูมานเชี้ยส์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
17. กูขอโทด...จากจัย...เดกเลว
June 25 นี่แหละฉัน!!!**ขอซักวันเถอะ วันนี้ขอเลวอีกซักวัน แค่อยากเปนตัวเองอย่างที่เคยเปน**
**..ก้อแค่คิดถึงตัวเอง..คิดถึงความชั่วนัยวันเก่าๆ..
..อยากกลับเป็นตัวของตัวเองแบบนั้นอีกครั้ง**
------------------------------------------------------------------------------------------
สุดท้าย..กูก้อยังเปนกู..ยังเลวเหมือนเดิมไม่มีผิด..ก้อกูมันชั่ว กูมันเลว
จะเอาอารายกะชีวิดกูนักหนา กูพยายามด้ายอย่างดีที่สุดก้อเท่านี้
กูทามทุกอย่างเพื่อแม่กู..แม่บอกห้ายกูเปนคนดี..ทั้งที่กูรู้ว่าจิงๆแร้ว
กูมาน เหี้ย! แค่ไหน..แต่แม่กูขอ..กูก้อต้องเสแสร้งห้ายเนียนที่สุด..แต่ก้อด้ายเท่านี้
ห้าเดือนแร้ว กับชีวิดที่ม่ายช่ายกู..นานมากจิงๆ นานมากจนกูทนคิดถึงตัวกูเองไม่ไหว..
วันนี้กูขอนะ..กูขอเปนตัวเอง..แร้วพุ่งนี้ กูจะเปนคนดีห้ายแม่กูอีกครั้ง
..กูตอแหลใช้ได้เรย..ว่ามั้ย (T_T)
--------------------------------------------------------------------------------------------
กูคิดถึงเจ๊..งี่เง่ามั้ย..กูมันก้อ สัด! อย่างนี้แหละ..กูรักเจ๊มาก..
คนอย่างกู เด็กบ้านแตก ปันหาสังคม เสดสวะที่คนอื่นรังเกียด..แระ..
กูขาดความอบอุ่น..แมร่ง!! นั่นคือเรื่องจิงที่กูต้องยอมรับ
แร้วเจ๊..เปนคนแรกที่เข้ามานัยชีวิดกู..หยิบยื่นอารายบางอย่างหั้ยกู..
ซึ่งกูก้อเข้าจัยเอาเองว่า นั่นคือความอบอุ่น เพาะกูรุสึกอย่างนั้นจิงๆ..กูโง่มั้ยล่ะ เชี้ยส์!!
สันดานกูมันก้อเปนอย่างนี้แหละ..อ่อนไหว อ่อนแอ โหยหา
กูมันก้อม่ายด้ายต่างจากคนป่วยนัยโรงบาลบ้าหรอก ซักวันกูคงเปนแบบนั้น
เพาะเท่าที่กูเปนอยุ่ทุกวันนี้ ม่ายช่ายประสาทก้อคงเรียกว่าโรคจิต..ช่ายงัย กูมันบ้า..
บ้าความอบอุ่น ม่ายรุมันอยากจาด้ายอารายนักหนา..ไขว่คว้า ตะกียกตะกายหั้ยด้ายมา
..แระม่ายอยากเสียมันปาย แร้วพอถึงวันที่ต้องเสียมันปายจิงๆ
ก้อเกือบเอาตัวเองม่ายรอด วิ่งตามมันจนเหนื่อยแร้ว แต่..สุดท้ายมันก้อยังม่ายกลับมา
..กูม่ายด้ายอยากเปนแบบนี้เรยนะ บ้าบอ มานั่งเส้าคนเดว..ทามอารายที่มาน
ตอกย้ำตัวเองอยุ่ทุกวัน..กูม่ายเข้าจัย..ทามมาย.เพาะอาราย
กูมานเลวอย่างงั้นสินะ..กูม่ายด้ายดีเลิศเลอ..กูโสโครกโสมม..
เพียงเพราะ พ่อแม่กูเลิกกานเหรอ?? รึเพาะกูมีปันหากะ Eเจียมจันทร์
แร้วโดนคนอื่นตราหน้าว่ากูคือเดกมีปันหา..ก้อเรยกัวคนอื่นรุช่ายมั้ย ว่าสนิดกะกู
แร้วที่เคยบอกว่ารักกู เปนห่วงกู "เทอน่ารัก ครูก้อเรยรัก" จาพูดกับกูทามมาย
หั้ยกูรู้สึกดี หั้ยกูผูกพัน แต่พอกูมีปันหาก้อถีบหัวส่งกู..นี่น่ะเหรอครู นี่น่ะเหรอผู้หั้ย
นี่น่ะเหรอที่เคยบอกว่าจาเปนแม่หั้ยกู..แม่ที่ไหนทำกับลูกแบบนี้
กูม่ายเคยขอหั้ยรักกูมากมายเรย กูม่ายเคยหวังอยากจะเปนลูกสาวของเจ๊ด้วย
แต่สิ่งที่กูขอ..กูขอแค่ความอบอุ่น แค่เอ็นดูกูซักนิด.หั้ยกูรุสึกว่า กูยังมีที่พักพิง..
กูเคยบอกว่ากับเจ๊ว่า รักกูเหมือนหมาตัวนึงก้อพอ แค่นี้กูก้อดีจายแร้ว
แต่เจ๊ม่ายเคยตอบกูเรย มีแค่รอยยิ้ม ที่ตอนนั้นทำหั้ยกูเข้าจัยว่า เจ๊คงรักกูบ้าง..
แต่มาวั้นนี้ กูเลิกเชื่อรอยยิ้มนั้นแร้วล่ะ
------------------------------------------------------------------------------------------
กูต้องยอมนัยชะตากำที่เกิด..กูผิดเองทุกอย่าง ผิดเพาะกูเปนกู
ผิดเพาะชีวิดนี้ถูกเขียนไว้เพื่อกู กูม่ายเคยอยากเปนแบบนี้..
แต่มันเปนปายแร้ว..ความโสโครกที่กูม่ายด้ายก่อ..ความผิดพลาด
ที่กูม่ายด้ายตั้งจัย เพาะกูเคยเหลวแหลก..กูพยายามคิดว่า
นี่คือเหดผลที่เจ๊ม่ายอยากด้ายกูเปนลูกคนเล็กอีกแร้ว หั้ยกูโทดตัวเองดีกว่า
..หั้ยกูรุสึกว่าตัวเองเหม็นเน่า..เจ๊ถึงม่ายอยากอยุ่ใกล้..มันคงทำหั้ยกูรุสึกดี
กว่ากานที่กูเชื่อคนอื่นที่คอยบอกกูว่า..เจ๊ร้ายกว่าที่กูคิด..มันเจ็บปวดเกินปาย
เพาะที่ผ่านมา กูเชื่อเจ๊เสมอ เชื่อทุกอย่าง ผูกพันอย่างสนิดจัยเรย
เพาะฉะนั้น กูเลว แค่นี้ก้อพอ..ถ้าหากหลายๆคนที่มองเหนกูตอนนี้..
รุเบื้องหลังบางอย่างของตัวกู ชีวิดกู ก้อคงรังเกียดกูเหมือนที่เจ๊เปน..
คงยอมรับนัยตัวกูม่ายด้ายเหมือนกัน..กูม่ายสวยงาม สะอาด สดใส อย่างเปนตอนนี้
ตอนนี้คือเปลือก..สีขาว สีฟ้า สีชมพู..นี่คือเปลือกที่กูสร้างขึ้นมาห่อหุ้มตัวเองไว้
ชีวิดกู จะใช้คำว่า โชกโชนก้อใช่ เหม็นเน่ามามากแร้ว..อย่างที่กูบอก กูเคยเหลวแหลก
มันม่ายผิดหรอกที่เจ๊เค้าเกลียดกู..ขนาดกู ยังเกลียดตัวเองเรย
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
June 22 ฆ่าหนูเลยสิคะ ทำไมทำอย่างนี้ได้...ที่ผ่านมา..ก่อนหน้านี้..
อาจารย์เคยไม่ชอบอีเจียมจันทร์ไม่ใช่เหรอคะ
แล้วสิ่งที่มันเกิดขึ้นตอนนี้..คืออะไร
ตอนที่หนูทะเลาะกับมัน
หนูเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้อาจารย์ฟัง
อาจารย์ยังบอก ยังพูด ว่าจะคอยเป็นกำลังใจให้
นี่น่ะเหรอ...กำลังใจของอาจารย์
หนูพยายามจะหาคำพูดที่มาอธิบายความรู้สึกตอนนี้ของหนู
แต่มันคงไม่มีคำไหน...จะดีที่สุด..เท่ากับ
...หนูถูกหักหลัง...หนูถูกฆ่าทั้งเป็น...
จากบุคคลที่หนูรักและผูกพันที่สุด
อาจารย์วิไลวรรณขาาาา...เกลียดหนูมากมั้ยคะ
เกลียดหนูจนเข้ากระดูกดำเลยใช่มั้ย
ทำไมหนูไม่เห็นเกลียดอาจารย์บ้างเลยล่ะคะ
ทำไมหนูยังรู้สึกว่า..อาจารย์คือแม่ของหนู
ทำไมหนูยังรักอาจารย์..เหมือนเดิม
อาจารย์จำได้มั้ยคะ..หนูเคยบอกอาจารย์ว่า...
หนูมีจุดอ่อนสำหรับชีวิตอยู่สามจุด
จุดแรก..คือแม่
จุดที่สอง..คืออาจารย์
จุดที่สาม..คือพ่อ
หนูเคยบอกว่า...ไม่มีใครมาเทียบแม่ของหนูได้
ถ้าไม่นับแม่..ระหว่างพ่อกับอาจารย์...หนูเลือกอาจารย์
อาจารย์จำได้มั้ยคะ...
อาจารย์ขาาาา..ไม่เคยรักหนูบ้างเลยเหรอ
หนูเคยบอกว่า..ถ้า..แม่หนูตาย..อาจารย์ตาย..
หนูอยู่ต่อไปไม่ได้...หนูมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้
ในวันนี้...หนูก็ยังยืนยันคำเดิม
อาจารย์คะ...แค่เอ็นดู...อาจารย์ก็ไม่มีให้หนูเลยเหรอ
ไหนอาจารย์เคยบอกว่า..รักหนูไง
ไหนอาจารย์เคยขอให้หนูเป็นลูกสาวคนเล็ก
ไหนอาจารย์เคยขอว่า..ให้หนูเป็นน้องสาวพี่กอล์ฟ
ไหนอาจารย์เคยบอกว่า..ให้หนูรักอาจารย์ที่สอง
ไหนอาจารย์เคยบอกว่า..จะเป็นแม่ของหนู
..ก็เป็นแล้วไงคะ..
หนูทำให้อาจารย์..เหมือนที่ทำให้แม่ทุกอย่าง
หนูแคร์อาจารย์..เท่ากับที่แคร์แม่ตัวเอง
หนูซื้ออะไรให้แม่..ก็ซื้อให้อาจารย์เหมือนกัน
..เหมือนกันทุกอย่าง..มีแค่เรื่องเดียวที่หนูให้อาจารย์น้อยกว่า
เรื่องความรัก...
แต่มันไม่แปลกไม่ใช่เหรอคะ...
กับการที่หนูจะรักแม่มากกว่า..ก็แม่คือคนที่รักหนูที่สุดนะ
แม่คือคนที่ให้ทุกอย่างในชีวิต..แม่ให้ชีวิตกับหนู..
แค่ที่ทำทุกอย่างให้แม่เสียใจ...หนูมันก็เลวมากพอแล้ว
เพราะฉะนั้น..ถ้าจะให้หนูรักคนอื่นเท่ากับแม่ของตัวเอง...
..หนูเลวไม่พอหรอกค่ะ..
แต่
ถึงยังไง
หนูก็รักอาจารย์มากมายอยู่ดี
หนูรักแม่มากกว่าชีวิต
หนูรักอาจารย์เท่ากับชีวิตเลย
อาจารย์วิไลวรรณคะ...วันนี้..หนูก็ยังรักอาจารย์เท่าชีวิต..เหมือนเดิมนะ
แล้วทำไม..
อาจารย์ถึงไม่สงสารหนูบ้างเลยล่ะคะ
ทำไมอาจารย์ใจดำจัง
เลือดเย็นที่สุดเลย
June 21 ไหว้ครู(T.T)
วันนี้..วันไหว้ครู..
หดหู่แปลกๆค่ะ
แต่ก้อมีความสุขดี...
สกลราช...ดินแดนแห่งความเลวร้าย...
สกลราช...ดินแดนแห่งความทรงจำอันงดงาม..
สกลราช...ดินแดนที่ฉันกลัว
สกลราช...ดินแดนที่ฉันอยากอยุ่..ตลอดกาล
ฉันเกลียด...สกลราช
แต่...สกลราช...คือสถานที่ที่ฉัน...รักที่สุด..เหมือนกัน
เรื่องราวของความเจ็บปวด..เกิดขึ้นที่นี่
แต่เรื่องราวของความรัก ความผูกพัน ก้อเกิดขึ้นที่นี่...เช่นกัน
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
....สกลราชกับความเจ็บปวดของฉัน....
ฉันเสียคำว่าเพื่อน..ที่นี่
ฉันเสียน้ำตามากที่สุด..ที่นี่
ฉันเจอเรื่องเลวร้ายที่สุด..ที่นี่
ฉันมีศัตรูที่ฉันเกลียด..ที่นี่
ฉันด่าคนได้รุนแรงที่สุด..ที่นี่
ฉันเจอคนชื่อเจียมจันทร์..ที่นี่
ฉันเกือบฆ่ามันทิ้ง..ที่นี่
ฉันสูญเสียความผูกพัน..ที่นี่
ฉันเสียความอบอุ่น..ที่นี่
ฉัน...เสีย...อาจานวิไลวรรณ...ที่นี่
นั่นคือสิ่งที่....เลวร้ายที่สุด
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
....สกลราชกับความรักของฉัน....
ฉันเจอดาลี่..เพื่อนที่ดีที่สุด..ที่นี่
ฉันเจอแม่อ้อย..ครูที่ฉันรักเหมือนแม่..ที่นี่
ฉันเจออาจานถนอม..ครูที่ทำให้ฉันรู้ว่า..ความอบอุ่นจากพ่อเป็นยังไง..
ฉันเจออาจานวาศนา..ครูที่ฉันรักและเคารพที่สุด..ที่นี่
ฉันเจออาจานวิไลวรรณ..ครูที่ฉันผูกพักมากมาย..และรักที่สุดในชีวิต..ที่นี่
ฉันเจอพี่ฟลุ๊ค...พี่สาวที่ฉันรักมากมาย..ที่นี่
ฉันเจอน้องนิว...น้องชายที่เหมือนน้องชายจริงๆ..ที่นี่
....ฉันเจอความรัก..ที่สกลราช....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
วันนี้..
ไปไหว้อาจานวิไลวรรณเป็นคนแรก..
คนแรก...ทุกๆปีเลย
ไปไหว้..ตอนที่อาจานกำลังยืนคุมแถวเด็กมอสองอยุ่
ร้องไห้ด้วยล่ะ...ฉันร้องไห้..
ไหว้ครู...แล้วก้อเอากระดาษที่เขียนความรู้สึกของตัวเอง
ให้ครูไปอ่านเอง..มันคือสิ่งที่อยากพูด..แต่ไม่กล้า
....
ผ่านไปอีก 1 ปีแล้วค่ะ ^^ 5 ครั้ง ที่หนูได้ผ่านการทำพิธีไหว้ครูในสกลราช 4 ครั้ง ที่หนูทำพิธีนี้ นับจากวันที่หนูได้เป็น ลูกศิษย์ของอาจารย์ อย่างเต็มตัว 3 ครั้ง ที่หนูเอาพวงมาลัยมาไหว้อาจารย์สำหรับวันไหว้ครู ช่วงเวลาแค่ไม่กี่ปี มีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ความผูกพัน เอื้ออาทร เวทนา สงสาร และสมเพช มีเรื่องราวต่างๆให้ได้เรียนรู้และจดจำ มีทั้งดี ไม่ดี แสนสุข แสนเลวร้าย มีบางสิ่งเกิดขึ้น คงอยู่ และวันนี้สิ่งนั้นก็ยังอยู่อย่างมั่นคง แต่มีบางอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมกัน แต่วันนี้ มันกลับแตกดับสูญสลายไปหมดแล้ว บางสิ่งบางอย่างเหล่านั้น ถูกสร้างให้เกิดขึ้นในช่วงเวลาแค่ไม่กี่ปี จากวันที่เป็นจุดเริ่มต้นจนวันนี้ อะไรต่อมิอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมาย วันนั้นกับวันนี้ เป็นวันที่เดียวกัน เดือนเดียวกัน ต่างกันแค่เพียงเลข พ.ศ. จุดต่างเพียงเล็กน้อย แต่มันหมายถึงเวลา ไม่ใช่การนำตัวเลขหลักพันมาลบกัน แล้วได้ผลต่างเป็นหลักหน่วย เพราะผลต่างที่ได้ ถ้ามันคือ 1 นั่นหมายถึง 1ปี.....365วัน......365x24ชั่วโมง มันไม่ใช่น้อยๆเลย เวลาจึงไม่ใช่ของเล่นสำหรับชีวิต ไม่ใช่การทดลองสำหรับความรู้สึก อย่าบอกว่า ลองทำอย่างนี้ดูซักหน่อย ถ้ามันคือแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ เราลองผิดลองถูกได้ ลองดูจนได้คำตอบ เพราะถ้าครั้งที่ 1 มันผิด เอายางลบลบทิ้งซะ แล้วคิดใหม่..... แต่การลองผิดลองถูกกับความรู้สึก ถ้าครั้งที่ 1 พลาด ...ถามว่า จะมีอะไรมาลบความผิดนั้นได้บ้าง ถ้าหากไม่ย้อนกลับไปในวันเวลาที่ยังไม่ทำผิด ความรู้สึกที่มันเสียไปแล้ว ไม่มีทางเอากลับคืนมา นอกจากจะย้อนกลับไปในวันที่มันคงสภาพดีๆไว้อยู่ แต่ถามว่า เคยมีใครเดินย้อนเวลา กลับไปในอดีตได้.... อย่าเอาเวลากับความรู้สึกมาเป็นสารตั้งต้นในการทดลอง เพราะผลิตภัณฑ์ที่ได้ มันไม่ใช่น้ำหรือแก๊สออกซิเจน แต่มันคือน้ำตา ความผิดหวัง และความเสียใจ......ความเศร้า ส่วนใหญ่แล้ว มักเป็นจุดจบของเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากความรู้สึกดีๆ ความรัก ความผูกพัน ไม่ว่าเรื่องเหล่านั้นคือเรื่อระหว่าง คนรัก เพื่อน ครอบครัว พี่น้อง พ่อลูก แม่ลูก ครูนักเรียน ทุกเรื่องระหว่างบุคคลแต่ละคนนั้น ต้องพบกับจุดจบเสมอ จบเพราะจาก...พลัดพราก...เหมือนกันทุกๆเรื่อง ... ต่างกันตรงที่ว่า จากกันด้วยชีวิต หรือจากกันด้วยเหตุการณ์ .... การจากกันด้วยชีวิต มีเพียงร่างกาย ลมหายใจ และจิตวิญญาณ ที่เสียไป ..หากแต่ความผูกพัน เหตุการณ์ดีๆ ความรัก ความอบอุ่น ทุกความทรงจำดีๆเหล่านี้ มันยังอยู่ในกล่องความทรงจำ ยังถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี แต่การจากกันด้วยเหตุการณ์ นั่นหมายถึง.. ความจำเป็นหรือความต้องการ....?? ถึงแม้จะเป็นคนที่อยู่ร่วมสถานการณ์เดียวกัน หนึ่งคนคือโจทก์ และอีกหนึ่งคือจำเลย คำตอบของทั้งสองฝ่าย มักจะไม่เหมือนกันเสมอ .....จริงมั้ยคะ..... สำนึกต่อบุญคุณของผู้มีพระคุณ นั่นคือการแสดงความกตัญญู ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมากมาย อย่างไม่มีวันเอากลับคืนมาได้เลย แต่สิ่งเดียวที่ยังคงอยู่ อย่างไม่มีวันดับสูญ ต่อให้มีเรื่องเลวร้ายมากมายเกิดขึ้น เรื่องแย่ๆทั้งหลายเหล่านั้น มันกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีค่าไม่มีความหมายแม้แต่น้อย หากเทียบกับพระคุณที่สาม พระคุณจากบุคคลที่หนูเต็มใจเรียกว่า.........ครู.......... ขอโทษค่ะ..สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอโทษค่ะ..สำหรับทุกๆความผิด ขอโทษค่ะ..สำหรับตัวน่ารำคาญ ขอโทษค่ะ..สำหรับเรื่องไร้สาระ ขอโทษค่ะ..สำหรับตัวน่าเบื่อ ขอโทษค่ะ..สำหรับความดื้อไม่ยอมตาย ขอโทษค่ะ..สำหรับความรั้นที่ยังอยากเป็นจิรจิตต์อยู่
.............หนูขอโทษนะคะ................ รักซาเม๋อออ..ห่วงใยครูเหมือนเดิม เด็กหญิงจิรจิตต์ เดชโฮม
ด้วยความเคารพอย่างสูง นางสาวลภัสรดา อุทุมทอง ~~~ คิดถึงครูจังเลยค่ะ....คิดถึงที่สุดเลย พอไหว้เสร็จ ก้อบอกอาจานวิว่า..หนูขอกอดอาจานได้มั้ยคะ ครั้งสุดท้ายนะ แล้วก้อกอด... น้ำตาคลอด้วย... มองหน้าอาจานแล้วก้อยกมือไหว้ก่อนเดินออกมา พอหันหลังให้อาจานวิแค่นั้นแหละ น้ำตามันก้พรั่งพรูเป็นสายไม่หยุดเลย ~~~ รูปข้างบนน่ะ เป็นจดหมายที่เอาให้อาจาน พื้นหลังรูปนั้นเลย... และข้อความ..ก้อทั้งหมดนั่นแหละ ..........---------------------------.......... วันนี้..ก้อไปไหว้อาจานวาศ กะสามทับเจ็ด ประทับใจมากมาย..ซึ้งมากเหมือนเดิม ได้กราบอาจานด้วย พอตอนบ่ายๆ ปามานคาบหก..ก้อไปไหว้คุนแม่ ทีแรกนึกว่าจะไม่ได้ไหว้แล้ว เห็นไม่ว่างซักที แง้...น้อยใจจะแย่ แต่สุดท้าย...ก้อได้ไหว้คุนแม่ค่ะ ได้กอดด้วย... พยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ ก้อเมื่อเช้าร้องไปแล้ว ช่วงนี้ร้องไห้บ่อย... เลยไม่อยากให้คุนแม่เห็นน้ำตาอีกแล้ว...จริงๆ สรุป..ก้อเลยไม่ร้องไห้ค่ะ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ รักนะคะ รักครูซาเม๋อออออออออออออออ...
June 18 สารภาพ..บาป(T-T)วันนี้...คือวันที่อ่อนแอที่สุด
นายรอบสามเดือน
เพิ่งรุสึกว่าตัวเองเจ็บปวดด้ายมากมายขนาดนี้
เปงวันที่..ตัวเองทามอารายแย่ๆมากมาย
ทามห้ายตัวเองเสจาย..
แระทามห้ายคนที่รัก..เค้าผิดหวังปายโด้ย
วันนี้..สารภาพทุกอย่างกะคุนแม่
ทุกบาป ทุกความผิด บอกคุนแม่ปายหมดแร้ววว..
ม่ายรุเหมือนกานนะ
ทั้งที่..ม่ายเคยคิดว่าจาพูด..ม่ายเคยคิดว่าจาบอก
กัวคุนแม่จารับม่ายด้าย...กัวคุนแม่จาเปงกังวลด้วย
แต่วันนี้
เจอหลายเรื่องราวรุมเร้า
เปงทุกข์...แสนสาหัส
พอเจอ..พอเหงหน้าคุนแม่
..ทามมายน้ามตามานไหลออกมาซะดื้อๆ..
เปงรายมะรุ
มานพรั่งพรูออกมา..จนกลั้นมานไว้ม่ายไหว
เจ็บจัง...T-T
เจ็บที่ตะเองทามห้ายคุนแม่เปงกังวลด้วย
เจ็บที่ตะเองห้ายคุนแม่มารับฟังปันหาไร้สาระอีกแร้ว
เจ็บที่ทามมายต้องอ่อนแอห้ายคุนแม่เหง
เจ็บที่ตะเองทามห้ายคุนแม่เปงห่วงอีกแร้ววววว...
คุนแม่ขาาา..นู๋ขอโทด
นู๋สารภาพทุกอย่างกับคุนแม่ปายหมดแร้ว
หมดทุกอย่างจิงๆค่ะ
นี่แหละคือนู๋..
เด็กพุญิ๋งที่ม่ายด้ายมีชีวิดเปงสีฟ้า สีขาว สีชมพู
ม่ายด้ายงดงาม..ใสซื่อ..อย่างที่ครายต่อครายเหง แระเชื่อว่าเปงเช่นน้าน
เบื้องหลังรอยยิ้มของนู๋...นั่นคือน้ามตา
เบื้องหลังความร่าเริง...นั่นคือความปวดร้าว
เบื้องหลังชุดนักเรียนสีขาว...มีกี่ร้อยแผลเป็นตามเนื้อตัว
..ที่นู๋ผ่านมานมาอย่างโชกโชน
คุนแม่จารับนายสิ่งที่นู๋เปงด้ายแค่หนาย..นู๋มะรุ
แต่นั่น..คือตัวตนของนู๋ค่ะ
โสโครก..โสมม..น้ามเน่า..เลวร้าย...แระชั่วช้า
นู๋เองค่ะ
คนเลว...ที่มานยางคิดถึงความเลวอยุ่
คุนแม่ขา...นู๋ขอโทด
June 15 แระแร้ว...ก้อผ่านปายอีกวันหนึ่งวัน...
ผ่านชีวิตปายด้ายอีก..หนึ่งวัน
ความรุสึกเคยชิน..ก้อยางคงมีอยุ่
เปงอย่างนี้...ทุกลมหายจายเข้าออก
คิดถึงมากมาย
เจ็บแปลบๆ...เวลาที่เจอ
ปวดร้าว..ที่มานเปงอย่างเดิมม่ายด้าย
แต่...มานคือความเคยชิน...
ม่ายแปลกหรอก
ถ้าจารุสึกอย่างนี้..บ่อยๆ
ก้อด้ายแต่บอกตัวเอง..อย่างเคย
เดินต่อปาย..ห้ามถอยกลับ
คิดถึงจนทนม่ายไหว
แค่หันไปมอง..ก้อพอ
โตแร้วววว...
เลือกเปง...คิดห้ายด้าย...
สิ่งหนายถูก..ทามมานซะ
สิ่งหนายผิด...อย่าหลงงมงายกะมานอีก
ทามถูก...ถึงจาฝืนจายซักแค่หนาย
มานก้อคืความถูกต้อง
กตัญญู..แระเชื่อฟังนายสิ่งที่..บุพการีขอร้อง
เลือก..ความรัก..ความจริงใจ..จากคนที่เค้าแคร์เราจิงๆ
จงทามดี..กับคนที่เขารักเรา
ทะนุถนอม..ความรักที่เขามีห้าย...ดูแลมานห้ายดีที่สุด
เพราะนายวันที่เราล้ม
คนที่รักเรา..เขาจะดึงมือเราห้ายลุกขึ้นด้าย
เขาจาเปงคนที่คอยทามแผลห้ายเรา
นายวันที่เราล้ม..
คนที่เรารัก..เขาม่ายด้ายเจ็บปวดปายกับเราแม้แต่น้อย
ม่ายเคยเอ่ย..ว่าเราเจ็บมากมั้ย
ม่ายมีความห่วงใยใดๆ....ทั้งนั้น June 14 แค่..เสียจาย........~"~
มะด้ายอัพสองวัน...หุหุ
มีรายดีๆ...มากมาย...
มะตอนวันอังคาน....เอาหนมขึ้นปายห้ายอาร์ตี้อยุ่ห้อง..
โอ๊ะโย๋..ช่างกล้าาา..>.<
ส่วนวันนี้...ฉานปายเรียนพิเสดกะ อ.บุนนาค
แร้ว...อาร์ตี้ก้อมาเรียนพิเสดกะเมียอาจาน...
555+++
น่าร๊ากกกกกกกกกกกส์..
++++++++++++++++++++++++++++++
ส่วนคุนแม่...ยางน่าร๊ากเหมือนเคยค่า..
...ก้อถ้าวางตรงกาน...
นู๋ก้อเจอกะคุนแม่ตาหลอด...
...วันนี้..ก้อเช่นกานนน....^^
++++++++++++++++++++++++++++++
ยางคง...เจ็บปวดเหมือนทุกๆวัน..
สิ่งที่รับรุมากขึ้น..คือความจิง
..อันโหดร้าย..
เสจาย..แต่..น้ามตาคือสิ่งต้องห้าม..เช่นเคย
เคยคิดว่า..เวลาคือสิ่งที่เยียวยาทุกอย่างด้าย
หมายถึง..ม่ายเจ็บ ม่ายปวด ม่ายทรมาน..อีกต่อปาย
แต่..
ความจิงแร้ว..ม่ายช่ายเรยยย..
เวลา...ช่วยห้ายเราคุ้นเคยกับความเจ็บปวดมากกว่า..
คงเหมือนกับ..คนที่ถูกตัดแขน..ตัดขา..น่านล่ะ
แรกๆ คงเจ็บแทบตาย...เจ็บแผล..
แระ...เจ็บปวดหัวจาย..
เจ็บแผล...ผ่านปายม่ายนาน...มานคงดีขึ้น
แต่หัวจายแระความรุสึก..
มานแทบจาม่ายหายเจ็บเรยยยย..
จากที่เคยเปงคนปกติ...มีแขนขาครบ
แร้ววันนึง...กลายเปงคนพิการ...มะมีแขนขาอีกต่อปาย
มานคงทามจายลำบาก...บางคน
พ่ายแพ้ความน้อยจายนัยโชคชะตาของตัวเอง..
ถึงขั้น...ตัดสินจาย...หนีทุกอย่างด้วยความตาย..
แต่บางคนที่เข้มแข็งมากพอ...ก้อจาผ่านช่วงเวลานี้ปายด้าย
แระมีชีวิดอยุ่ต่อปาย...ห้ายคนอื่นเหงว่า
ยางร่าเริง สดใส ถึงแม้จาเปงเพียงคนพิการแร้วก้อตาม
ต่อห้าย...หัวเราะเสียงดังแค่หนาย
แต่มาน...ก้อยางม่ายด้ายทามห้ายรุสึกว่า...เปงเหมือนคนปกติ
แขนขาที่ถูกตัดปาย...ถึงยางงายก้อยางอยากด้ายคืนมาอยุ่ดี
ถึงแม้..จารุว่า..มานม่ายมีทางเปงปายด้ายเรยยยย..
ฉานเอง...ก้อเพิ่งจาถูกตัดแขน
เพราะฉานต้องเลือก..มี่จารักษาชีวิดตัวเองไว้...
......................
เวลาช่วยเยียวยาทุกอย่าง
เพราะเวลา...ทามห้ายฉานเคยชิน
กะความรุสึกโหยหา...คิดถึง...
ชิน..กับอาการ..จายจาขาด
......มานก้อเรย.......
ยางยิ้มแระหัวเราะด้ายทุกวัน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
June 11 ช้าน...อ่อนแอ..~~~~~
อกหัก...
อ่านะ..
เหอๆๆๆ... ก้อ..มะด้ายเสจายอารายมากมาย.. มานยางมะจิงจัง..แระทุ่มเทซ้ากเท่าไหร่... ก๊ะเรยยย..ชิลล์ชิลล์... ก้ออออ....จอบปลื้ม..อาร์ตี้...ต่อปายยยย ------------------------------------------------ วันนี้.... เห้อ...น่าเส้า..ตาหลกตัวเองนิดๆ บางที..นู๋คงคิดเจ๊มากมายมั้งคะ.. แค่อยาก..ปายหา...เฉยๆๆ มะมีรายมากมาย... ก้อแค่..คิดถึง...แค่น้านเอง นู๋มานก้อเปงแบบนี้มาตั้งแต่หนายแต่รายแร้วววว.. เอาความรู้สึก..ความต้องกาน...มาก่องเหตุผล แระ..ความถูกต้องซาเม๋อ... แต่ครั้งนี้...นู่มะด้ายเลือกความรุสึกนี่คะ.. แต่ทุกอย่างมี่ทาม... ก้อแค่...แวะปายเยี่ยมเยียน...มะด้ายเดินกลับปายหา.. เจงๆๆ~~~ มานผูกพันมั้งคะ...ก้อเจ๊...เปงคนที่นู๋ร๊ากก..เหมือนแม่ ห้ายความสำคันแระทุกๆอย่าง แคร์เจ๊มากมาย...บอกครายต่อคราย....ห้ามมาทามรายแม่ช้านนะ... พูดกะคนอื่น... บอกครายทุกคน...ว่า... ช้านมีแม่สองคน พูดอย่างเต็มปาก....ซ้างั้น เหอๆๆๆๆ....แต่เจ๊มะเคยรักนู๋เรย...ซักนิด แค่ความรุสึกห่วงใย...ในฐานะครูคนนึง.. เจ๊ยางมะมีห้ายนู๋เรยยยย มิหนำซ้ำ...เจ๊ยางทำลายชีวิดนู๋..จนพังยับเยิน.. --------------------------- แต่เชื่อมะคะ... ว่าตอนนี้..นู๋มะโกดเจ๊เรยแม้แต่น้อย.. แต่.. นู๋เลยมาแร้ว...ผ่านมาไกล..จนม่ายคิดว่า จากลับปาย...เปงเบ้ของเจ๊อีก วันนี้....นู๋มีแม่...มีคุนแม่..ที่ร๊ากนู๋อย่างจิงจาย แม่กะคุนแม่...เข้ากานด้าย..เปงอย่างดี แต่... นู๋แค่....คิดถึงเจ๊มักมาก...มากมาย เรยปายหา....ปายดูที่ที่เคยอยุ่...เคยพักพิง พอหายคิดถึงแร้ววว... ก้อคงจาม่ายปายรบกวนอีก... คงอีกนาน...กว่าจะโหยหาวันเวลาเดิมๆๆ ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, ครายก้อรุ..สายน้ามทุกสาย..ม่ายเคยไหลทวนม่ายคืนกลับมา แระช้านม่ายคิดจาเดินย้อนวันเวลา แค่อยากเหนสายน้ามนัยครั้งก่อน..ที่ช้านด้ายเคยว่ายเวียน เคยยิ้มแระมีน้ามตา... ยางสวยยางงามดังเดิมรึป่าวววว... แค่ด้ายเหนสายน้ามม่ายแห้งเหือด..เท่านี้ก้อเพียงพอจาย แค่ด้ายเหน สายน้าม ยางเหมือนเก่า...เท่านี้ก้อคงบอกลา..เทอปายยย แค่อยากเหนสายน้ามนัยครั้งก่อน..ที่ช้านด้ายเคยว่ายเวียน เคยร๊ากแระห่วงหนักหนาาา... ยางสวย...ยางงาม...ดังเดิม...รึป่าว???
~~จาดีดา..ดีดา..ดี้ดา~~ ..... ... .
ช้านยางร๊ากเทอ ~~~ ~~ ~ แม้ว่า..มานม่ายช่าย..
............. ........... .......
, , ,,,
แบบเดิม !!!
June 10 ..เห้อ..สู้!!! เจ้าค่าาาา....
......
เดค่าาาา...
..ซาเปซพุน่าสงสาน...
ถูกละเลยกานเอาจายส่าย..
ถูกทอดทิ้งซ้านานเรยยยยย...น่าเส้า..
อิอิ...
แต่ก้อช่างสเปซปะไร...
ก้อตูมีฟามสุขนี่หว่าาาาาา~~~~~~~~~^O^
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ร่าเริงๆๆๆๆ
ถึงจางานเยอะก้อตาม..
ตอนนี้..รุสึกเหมือน..ตะเองกามลาง
เริ่มมีฟามรุสึกดีๆอีกครั้ง...
โอ๊ะโอ...กะไคคนใหม่..
หุหุ...ก้อแค่ปลื้มปายวันๆๆ เช่นเคย...
แต่ดูเหมือน..คนๆนี้..
จาม่ายอยุ่สูงเท่ากับอาร์ตี้ซักเท่าไหร่..อ่ะนะ
+++++^O^+++++
ผ่านมากี่วัน..
มะด้ายอัพสเปซกี่วันแร้วอ่ะ..
..งานเยอะแยะมากมายก่ายกอง...
จนมะมีเวลานับวันนับคืนเรย...
..เหอๆๆๆ...
ช่วงที่มะด้ายอัพ
เก๊าะมะมีรายมากมาย...มีฟามสุข..เหมือนทุกวัน
++++++++++++++++++++++++++++++++++
วันนี้...เรียนพิเสดเคมีกะ อาจานภาวนา
..ห้ายอาจานสอนเนื้อหามอห้าห้าย...
มีตอนนึง~~~
บอกอาจานว่า..เด๋ซแม่นู๋จาเอาเงินปายจ่ายอาจานเอง..ที่โรงเรียนนะคะ
อาจานก๊ะตอบว่า...จ้าาา..มะต้องห่วงหรอก
ถ้าแม่มะจ่าย...เด๋วครูปายทวงเอง ^^
ถ้าทวงแม่..แร้วแม่มะจ่าย....
เด๋วครูปายทวงอาจานดรุณีก้อด้าย..^v^
~~~~~~~....
หุห 55+++
ครูขาาาาา...
แร้วคุนแม่มาเกี่ยวอารายด้วยอ่าาา >v<
โอ๊ะ โย๋ ~~~~
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
วันนี้พอแค่นี้น้าค้าาา..
จาปายทามกานบ้านต่อ...
คืนนี้คงด้ายนอนตอนตีสามแน่เรยยยย --"
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
โพสซาคริบ---
=> ห้ามดองงาน!!!
=> งานที่ต้องทามห้ายเส็ด
- กานบ้านสุขะ ของคุนพ่อ..
- รายงาน เคมี
- แต่งกลอน+ทามรายงาน ภาษาไทย
- เก้าลอเก้า
- กรูส์จามมะด้ายแระ
June 07 ...5555....+++ดีค่าาาา....
มะด้ายอัพสเปซ...นานมากแร้วววว...^^"
..มะด้ายขี้เกียจเน้อ....
ช่วงเน้งานเยอะมากมาย..-*-
ชีวิตน่าเส้า...วันๆมีแต่งาน...งาน..งาน-----~~
ปั่นงานจนมึนปายหมดแร้วววว..
สำหรับช่วงนี้..
อาจจามะด้ายมาอัพบ่อยๆนะ...
มะด้ายว่างจัดเหมือนตะก่องเรยจ้าาา..
..เห้ออออ....เหนื่อยจาแย่....
ปายละ..
จาทามงานต่อ....
....ร๊ากเหมือนเดิมค่าาาา....
+++++++++++++++++++++++++++++++
****อาร์ตี้น่ารักมากมาย....
****คุนแม่ยางคุยเก่งเหมือนเดิม...
****กานเรียนหนุกหนาน...มะน่าเบื่อซักวิชา...
****ชอบ..ชีวะ...คนิด...เคมี.....ฟิสิกส์...ไทย....เก้าลอเก้า
****เจ้ยิ้มห้ายสองวันแร้ว..สำหรับอาทิดนี้...
****คิดถึง..นะคะ
****ตาม....อ่ะนะ
****จาอ่านหนังสือมักมาก..สัญญาค่ะ
****แระก้อ...สิ้นเดือนสอบโอลิมปึกเคมี....จาพยายามอ่ายปายสอบ...เจงๆ
|
|
|
%c2%bb-sweet_c%5bA%5dne-%c2%ab(%c2%b7%c2%b4%c2%af%60%c2%b7.%c2%b7%c3%b7%c3%97%c2%b0o.OO.o%c2%b0%3a+June%2c+2007&referrer=){kind=small}
